Eigenlijk ben ik heel toevallig de politiek ingerold. De gemeente had snode plannen met ons speeltuintje, en zo ontdekte ik als vijftienjarige de gemeentelijke inspraakavond als uiterst boeiend platform van ideeënuitwisseling. Sindsdien ben ik op verschillende manieren actief geweest, bijvoorbeeld als vrijwilliger bij de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb) en de Groninger Studentenbond (GSb), als lid van de Centrale Medezeggenschapsraad van de Hanzehogeschool Groningen of als fractievoorzitter van Studentenfractie Vooruitstrevend Overleg Studenten (VOS). Een functie die trouwens duidelijk smaakt naar meer. Sinds september 2006 zit ik namens D66 in de gemeenteraad van Groningen. Mijn betrokkenheid komt voort uit een sterk gevoel voor (on)recht, het diepgewortelde idee dat je er wat aan kunt doen en een gezonde dosis nieuwsgierigheid naar alles wat we met samenleving bedoelen. Als het bijvoorbeeld gaat over sociale zekerheid of maatschappelijke cohesie, ben ik zeker niet voor het donker thuis.

Voor een zwaarwegende politieke functie is ambitie onontbeerlijk. Mijn motivatie voor het raadslidmaatschap komt dan ook voort uit de wens om het beste uit mezelf te halen. Het gemeenteraadswerk doet recht aan mijn nieuwsgierige en betrokken persoonlijkheid. Maar mijn ambitie gaat verder. Hoe zorgen we ervoor dat Groningen een inspirerende plek blijft? Hoe zorgen we ervoor dat Groningen ruimte biedt voor initiatief? Hoe zorgen we voor samenhang in de stad? Hoe zorgen we voor echte duurzame ontwikkeling. Deze en heel veel andere vragen spelen in de politieke arena, en dat boeit mij mateloos. Maar heel veel antwoorden liggen juist gewoon ‘op straat’; in Helpman, Vinkhuizen of aan het Deliplein. Mijn grootste ambitie is om die twee schijnbaar verschillende werelden weer bij elkaar te brengen.