Vaak wordt er geklaagd over de traagheid van politieke besluitvorming, maar dat kan soms ook veel te snel gaan. Neem nu bijvoorbeeld het besluit om het natuurmuseum in Groningen per 1 januari 2008 te sluiten. De Coalitiepartijen en Student en Stad vonden dat het museum maar zo snel mogelijk dicht moest. Dat lijkt handig als je nog moet praten over de toekomst van milieueducatie, je sluit bij voorbaat één van de opties uit zodat je makkelijker kan kiezen. Toch is het niet handig als nog lang niet iedereen in de stad, en soms daarbuiten, het er over eens is dat het sluiten van het natuurmuseum een goede zaak is. Dat blijkt nu dus ook. De PvdA, de grootste partij in de gemeenteraad, lijkt ook nog erg veel last te hebben van haar eigen achterban, die het niet echt eens zijn met deze snelle beslissing. De besluitvorming in de raad had dan ook een curieuze snelheid. Het ging slecht met het museum, dat wist iedereen, maar om het museum dan maar direct te sluiten en over een paar maanden te gaan praten wat er voor in de plaats moet komen is wat raar. Trouwens er zijn nogal wat clubjes binnen de gemeentelijke organisatie die het wel eens minder hebben gedaan, soms moet je een tweede kans geven of in ieder geval onderzoeken of een tweede kans de moeite waard is. De coalitie vond dat niet nodig en zo krijgt de snelle beslissing zijn staartje.